Afgelopen weekend werd er een huwelijk gesloten waarbij wij de hele dag aanwezig mochten zijn. Een hels karwei natuurlijk, om een hele dag vrolijk en gezellig te moeten zijn, maar achteraf gezien is dat aardig gelukt.
Voorafgaand aan de bruiloft echter, ontstond er wat zenuwachtigheid rondom mijn kleding. Of eigenlijk onder mijn kleding.
Ik droeg namelijk een gebroken witte jurk met majestueuze gekleurde bloemen daarop geposteerd. Het ding maakte me een appetijtelijk aandoend, rondlopend boeketje, zo mag ik wel bescheiden zeggen, en had tevens een ideale pasvorm waardoor ik niet de hele dag angstvallig mijn buik in zou moeten houden.
Ik kwam dus trots als een paradepaardje de trap af gegaloppeerd en liep in subtiele draf een modeshow voor de partner des huizes. Ik verwachtte prompt besprongen te worden, maar mocht dat niet binnen de mogelijkheden liggen, toch op z’n minst overstelpt te worden met een aanzienlijke hoeveelheid complimenten. Het was dit:
“Ik zie je onderbroek.”
Met die boodschap strompelde ik verslagen terug naar boven, op zoek naar het magische ondergoed dat niet door zou schijnen door de witte stof van de jurk heen. Mijn gekwetste hart liet een spoor van voelbare verwaarlozing achter op de trap naar boven, vanwege de uitgebleven complimenten, maar het was ook vastberaden het geschikte ondergoed te vinden om alsnog een gewenste reactie uitgelokt te krijgen.
Wat volgde waren tientallen onderbroeken, strings en hipsters in alle kleuren van de regenboog, waarna ik naar beneden rende en opnieuw mijn bilpartij aan streng onderzoek liet ondergaan om te beoordelen of het door de beugel kon. Per afgewezen slip werd ik moedelozer, om uiteindelijk na nummer drieëntwintig de veelgesproken woorden te horen:
“Dan doe je toch geen onderbroek aan?”
Voor het eerst twijfelde ik het aanbod daadwerkelijk aan te nemen. Ik houd eigenlijk niet zo van onderbroekloos. Dat geflapper en gewapper dat je daarmee creëert heeft me nooit zo gelegen. Maar de tijd drong en de overgebleven onderbroekenvoorraad raakte schaars. Ik had geen keus meer: ik ging zonder onderbroek naar een bruiloft.
En zo geschiedde. Een volle dag heb ik in het gezelschap verkeerd van mensen die niet beseften dat ik geen onderbroek droeg. Ikzelf deed dat daardoor des te heviger.
Toen ’s avonds echter eindelijk de lichten gedempt, de jurk dus minder doorschijnend en de dansjes uitdagender werden, heb ik snel het rode stringetje uit mijn handtasje gepakt en aangetrokken. Dat was maar goed ook, want bij twerk-dansje nummer negen trok de zus van de bruidegom mijn jurk omhoog.
Bruiloftsgast
