Hechting

Ze slaapt hier op mijn schoot. De dochter die me moeder maakte. Lichtjes snurkend. We keken net een tekenfilm over een vrijgevochten paard, geloof ik. De eerste helft van de film sliep ik, de tweede helft zij.
   We vermoeien elkaar nogal eens, de laatste tijd. Waar we eerst genoeg hadden aan één blik van de ander, raken we nu elkaar regelmatig kwijt. Op zo’n moment doen we minder aardig tegen elkaar.
   Ik voel me dan de schuldige: de falende moeder. Er hangt tegenwoordig dan ook zoveel maakbaarheid aan het ouderschap verbonden. 
Een onaangepast kind? Het zal wel een gebrekkige opvoeding hebben genoten.
Een verlegen kind? Het zal wel veel te lang onder moeders overbeschermende vleugel hebben mogen schuilen.
Een ruziezoekend kind? Het heeft vast zijn ware gevoelens thuis nooit mogen uiten, dus doet dat nu via opgekropte woede.
Een kind dat niet goed meegaat op school, een tiener die eetproblemen ontwikkelt, een dertiger die in therapie gaat vanwege een burn-out, een vijftiger die een depressie ontwikkelt? Hechtingsproblematiek. Een verstoorde hechting. Daar moet en zal het aan liggen. Aan de jeugd. 
Ergo falen van vaders en/of moeders kant, of erger: ze waren beiden drie keer ruk. De ouders zijn er niet in geslaagd de maakbare delen van hun kind, het karakter en gemoed, op volmaakte wijze te laten ontwikkelen. Ze hebben steken laten vallen. Fouten gemaakt die weg ge-therapiet moeten worden. 
   En soms ben ik daar al, in gedachten. Wanneer mijn kleuter en ik elkaar in de haren vliegen – bij wijze van spreken – zie ik plotsklaps voor me hoe ze hierdoor later bij een zielenknijper op de bank komt te liggen; om de fouten van haar moeder te herstellen. Om de schade die ik haar berokken door mijn eigen gevoelens of machteloosheid af en toe wat door te laten sijpelen in mijn moederschap. Dan zie ik voor me hoe ik een “onthecht” kind aflever aan de maatschappij. Hoe ze niet goed genoeg “af” zal zijn en hoeveel schuld ik daarvoor moet dragen.
   Maar dan hoop ik dat ze na haar therapiesessie, over een jaar of zestien, bij me op de thee komt. En weer haar hoofd op mijn schoot legt, net als nu. Zodat ze me dan eerlijk durft te zeggen wat mijn fouten waren en zodat ik ze openhartig en met grif kan toegeven. Waarna mijn liefde hopelijk kan herstellen wat mijn onkunde heeft beschadigd.